* به خاطر ماجرای بده بستان اعراب غیر مضری یعنی قحطانی ها مثل ربیعه که تعدادشان 20 هزار نفر است حکمیت را علم کردند. روی دیگر سکه شخصیت به شدت مذهبی سران این است. خوارج به شدت از لحاظ حزبی و باندی سفت و سخت بودند.
* خوارج به شدت خشک مغز بودند. یک اتفاقی عجیب افتاده حتی مسیحی ها به آن خندیده اند. حضرت علی(علیه السلام) اعتقاد داشت تا این خوارج دست به شمشیر نبرده اند و برای حومت مشکل امنیتی ایجاد نکرده اند کاری به کار آنها نداشته باشند. اما خوارج ی خواستند از حکومت زهر چشم بگیرند.
*خوارج در راهی که به سوی نهروان می رفتند عبدالله بن خباب را که به همراه همسر حامله اش می رفت در حالی که قرآن در گردن داشت، دستگیر کردند، و به او گفتند: «این که در گردن داری به ما دستور می دهد تا تو را به قتل رسانیم!». عبدالله گفت: «آنچه را قرآن زنده کرد شما هم زنده کنید، و آنچه را قرآن میرانده است شما هم آن را بمیرانید.». سپس نزد عبدالله بن خباب آمده و به او گفتند: «از پدرت برای ما حدیثی بگو!». عبدالله گفت: «از پدرم شنیدم که می گفت از رسول خدا (ص) شنیدم که فرمود: «ستکون فتنة یموت فیها قلب الرجل کما یموت بدنه یمسی مؤمنا و یصبح کافرا فکن عند الله المقتول و لا تکن القاتل». یعنی؛ به زودی فتنه ای پدید خواهد آمد که دل مرد در آن بمیرد همان گونه که بدنش می میرد، روز را به شب آورد در حالی که مؤمن است، و شب را به روز آورد در حالی که کافر است. در آن روز تو در نزد خدا مقتول باش ولی قاتل نباش. سپس از او درباره ی ابوبکر و عمر و عثمان سؤال کردند و او به نیکی از ایشان یاد کرد و چون عقیده ی او را درباره ی علی(علیه السلام) پس از ماجرای حکمیت سؤال کردند وی در پاسخ گفت: «ان علیا أعلم بالله و أشد علی دینه و أنقد بصیرة.» براستی که شناخت علی نسبت به خدا بیشتر و بر دین خدا پرهیزکارتر و بصیرت و بیناییش بیشتر از دیگران است. به او گفتند: «تو پیروی از هدایت نمی کنی، و تابع اسم و رسم مردان هستی!» سپس او را به کنار نهر آورده و بر زمین خوابانده و سرش را بریدند. سپس به سراغ همسر حامله اش که از ترس می لرزید رفته و از روی ترحم خواهی به آنها گفت: «آیا از خدا نمی ترسید من یک زن هستم!»ولی به سخن او گوش نداده و او را نیز کشته و شکمش را دریدند!
* یکی در عربستان فتوا داد که هر کس قانون فیفا را قبول کند کافر است! چون لاحکم الا لله! دقیقا مثل خوارج. حضرت علی(علیه السلام) درباره این ها می فرمایند: و انتم معاشر اخفاء الهام، سفهاء الاحلام یعنی سبک سر هستن و مغز ندارند.
* تفکر داعش و وهابیت مثل بندبازی به کفر و ایمان نگاه می کند یعنی با یک کار و لغزش طرف کافر می شود. در حالی که ایمان اینطور نیست و طیف دارد کفر اختیاری است و اینگونه نیست که یک نفر با یک لغزش کافر شود. خوارج هم اعتقاد داشتند که حضرت در ماجرای حکمیت لغزش داشته است و باید استغفار کند. اما امیرالمومنین(علیه السلام)که می داند اشتباه نکرده و کفر نورزیده با این که در همه احوال استغفر الله می گوید و به خدا پناه می برد در این موضوع کوتاه نیامدند چون خوارج می خواستند اثبات کنند که علی لغزش داشته است.
* محمد ابن الوهاب می گوید آموزش زبان انگلیسی حرام است و جالب اینکه خود داعش نشریاتش به زبان انگلیسی و فرانسوی است. از یکی از علما وهابی پرسیده اند که من بالای شیشه ماشینم قرآن می گذارم اشکال دارد؟ پاسخ داده است که حرام است چون هیچ یک از صحابه دیده نشده در خورجین مرکبشان قرآن بگذارند! لذا کفر است و حرام! این ها برای اثبات نجس بودن شیعه می گویند پیامبر فرموده است إِذَا مَاتَ ابْنُ آدَمَ انْقَطَعَ عَمَلُهُ و چون شیعه به ائمه توسل می کند یعنی به این حدیث قائل نیست و پیامبر را قبول ندارد پس کافر و نجس اشت!
* ماجرای تشیع انگلیسی هم این است یک آیه یا روایت می خواند و کسی خلاف این را فهمیده است می گوید کافر است. آن بدبخت بی سوادی که در انگلیس است برای اثبات کفر آیت الله سیستانی نوار سخنرانی ایشان را گذاشته بود که آقای سیستانی می گویند برادران اهل سنت! این جا صوت را متوقف می کند و می گوید: برادر یا نسبی است یا سببی. نسبی یعنی پدر و مادرمان یکی است و سببی یعنی بیشترین شباهت را به هم از لحاظ ظاهر و باطن داریم پس آقای سیستانی نظرات اهل سنت را در باطن قبول دارد پس کافر است! همین کار را هم برای اثبات کفر شهید صدر انجام داده اند در حالی که شهید صدر کتاب در رد سقیفه دارد کتاب عقائد دارد که بر مبنای اعتقادات شیعه 12 امامی است.
* این ها همه چیز را می خواهند مردم با عینک آنها ببیند. خدا در احکامش هم واجب و حرام و مستحب و مکروه دارد، مکروه است یعنی ما کره الله است اما حرام نیست. این طیف تشیع انگلیسی می خواهند همه مثل آنها فکر و عمل کنند.در جامعه مطرح شد که دهه سازی خطر دارد و حامیان تشیع انگلیسی فریاد زدند آی این ها دشمنان اهل بیت هستند! خطر بزرگ جدید این جریان تولدهایی است که برای بزرگواران کربلا می گیرند. مثل تولد شیرخوار کربلا 3 ساله کربلا. عیب ندارد کسی جلسه بگیرد برای یادمان، اما امروز ده ها دانشگاه در اروپا هستند در حال مطالعه عقاید شیعه برای نقد شیعه 6 تا فصل نامه از 6 دانشگاه در اروپا مقاله دارند درباره زیارت ها و مناسک شیعه. این فصل نامه ها کار تاریخی می کنند می گویند شیعیان این مناسک را قرن 2 چندتا داشتند؟ قرن 3 چندتا؟ زمان قاجار چند تا؟ الان چند تا دارند؟ بحث توسل به حضرات یک مبحث است که مستحب است و ثواب دارد ولی این که عنوان درست کنند برای این توسل ها مثلا بگویند تولد حضرت عبدالله بن حسن(علیه السلام) حتی اگر این تاریخ تولد هم سند داشته باشد شیعه قبلا انجام نمی داده است. مناسک شیعیان در حال تورم است یعنی اصل و محتوا ندارد این مناسک لذا می آیند اصل عزاداری را مورد حمله قرار می دهند. در دین چیز جدیدی را ایجاد کنند بدعت است لذا می گویند شیعه مهد بدعت در مناسک اسلامی است.
* جریان خوارج در سلفی گری و اهل سنت هست در شیعه هم است مدل کار کردنش این است یک سند می آورد و بقیه اسناد را بررسی نمی کند و خلاف هایش را بررسی نمی کند. یا مطالبی را علم می کند که سند ندارد و یا فهم خودش را اعلام می کند و بعد می گوید اگر خلاف این عملی کنی پس کافر و حرام زاده است.
* پس از ارشادهای حضرت در انتها 4 هزار نفر پا کار خوارج می مانند کسانی که برگشتند حتما به سپاه امیر بر نمی گردند ولی دیگر انگیزه جنگیدن ندارند. حضرت فراخوان زدند که لشکر جمع شوند 35 هزار نفر جمع شدند، حضرت فرمود اول سراغ معاویه برویم. اما سپاه حضرت اصرار داشتند که با خوارج 4000نفری بجنگند تا معاویه با 120 هزار نفری. جنگ با خوارج حق بود اما غرض سپاه حضرت برای اصرار بر جنگ با خوارج حق نبود.
* ماه های آخر عمر حضرت تماما گلایه و گریه است از یاران بی وفا و مردم کوفه! در آن زمان معاویه گروه های پارتیزانی درست کرده بود که به سرحدات حکومت حضرت حمله می کردند و این ایام حکومت امام علی(علیه السلام)را دوران غارات می نامند. حضرت در این روزها هم دنبال جمع کردن سپاه برای جنگ با معاویه است 10هزار نفر جمع شند اما بالاخره ایشان ترور شد توسط خوارج.
* آن امامی گریه می کرد که در دوران اوج حکومت و مشکلات فراوان در نامه 25 نهج البلاغه چه توصیه هایی می کند برای جمع آوری زکات و برخورد با حیوانات. در رساندن حیوانات آن را به دست چوپانى که خیر خواه و مهربان، امین و حافظ، که نه سختگیر باشد و نه ستمکار، نه تند براند و نه حیوانات را خسته کند، بسپار، سپس آنچه از بیت المال جمع آورى شد براى ما بفرست، تا در نیازهایى که خدا اجازه فرموده مصرف کنیم. هر گاه حیوانات را به دست فردى امین سپردى، به او سفارش کن تا: «بین شتر و نوزادش جدایى نیفکند، و شیر آن را ندوشد تا به بچّهاش زیانى وارد نشود. در سوار شدن بر شتران عدالت را رعایت کند، و مراعات حال شتر خسته یا زخمى را که سوارى دادن براى او سخت است بنماید. آنها را در سر راه به درون آب ببرد، و از جادههایى که دو طرف آن علف زار است به جادّه بى علف نکشاند، و هر چند گاه شتران را مهلت دهد تا استراحت کنند، و هر گاه به آب و علفزار رسید، فرصت دهد تا علف بخورند و آب بنوشند» تا آنگاه که به اذن خدا بر ما وارد شوند، فربه و سر حال، نه خسته و کوفته.
